Αναζήτηση

ΛΑΝΤΖΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΛΑΝΤΖΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ-ΤΟΥΡΙΣΜΟ

Advertisements
Featured post

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ-ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΠΟΥ Η ΕΚΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΚΡΙΘΕΙ Κείμενο κάλεσμα των αγωνιστικών εργατικών συσπειρώσεων στον επισιτισμο τουρισμό και το εμπόριο στο 2ήμερο εναντια στην ανεργια και την επισφάλεια.

Στις 27 και 28 Ιανουαρίου, καλείται στο στέκι μεταναστών το πρώτο 2ήμερο εκδηλώσεων και συντονισμού ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια από μια σειρά συλλογικοτήτων της Β. Ελλάδας. Πρόκειται για ένα διήμερο συνάντησης των νέων εργαζομένων και ανέργων, που έρχονται αντιμέτωποι με την εργασιακή περιπλάνηση, και αναπόφευκτα αναμετρώνται με κάποια βασικά ερωτήματα: υπάρχει αναγκαιότητα οργάνωσης των νέων εργαζομένων απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και την κυβερνητική επίθεση; Ποιός είναι ο ρόλος των σωματείων, των εργατικών συσπειρώσεων και μιας σειράς συλλογικοτήτων με απεύθυνση στους ελαστικά εργαζόμενους και τους ανέργους; Πώς μπορούν να ξεκινήσουν μικροί και μεγάλοι αγώνες με την προοπτική να νικήσουν;
Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα δεν είναι απλή. Ωστόσο υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα από τους αγώνες των τελευταίων χρόνων που μπορούμε να αξιοποιήσουμε για να χαράξουμε έναν δρόμο συλλογικής αντίστασης και διεκδίκησης, ένα δρόμο για την περισσότερο αναγκαία από ποτέ μαχητική και ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.
Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προχωρά στην πιο βαριά και αντεργατική επίθεση. Βάζει στο στόχαστρο την εργαζόμενη νεολαία και δοκιμάζει πάνω της, τις πιο σκληρές μορφές εκμετάλλευσης με νέες μορφές απασχόλησης που δεν εγγυώνται στους εργαζόμενους καμία εργασιακή ασφάλεια και σιγουριά για το μέλλον, που τους αφήνει έρμαια στις ορέξεις τις εργοδοσίας και εκτεθειμένους από ένα θεσμικό πλαίσιο που δεν αναγνωρίζει βασικά εργατικά δικαιώματα. Τα μνημόνια που φέρνει και ξαναφέρνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τα μέτρα που εφαρμόζει και τα νομοσχέδια που πλασάρει (ασφαλιστικό, εργασιακό, πολυνοσχέδιο για 3η αξιολόγηση κλπ) δεν είναι προσωρινές «μεταρρυθμίσεις» που θα μας οδηγήσουν στην «ανάπτυξη», αλλά αλλαγές που ήρθαν για να μείνουν. Επομένως δεν μπορούμε ως εργαζόμενοι να στηρίζουμε αυταπάτες για καλύτερες μέρες, σε μια κυβέρνηση που μας έχει απογυμνώσει από τα εργασιακά μας δικαιώματα, που μας πετά μια στην ανεργία και μια στην επισφάλεια με ολιγόμηνα προγράμματα απασχόλησης, που μας παίρνει τα σπίτια με τους πλειστηριασμούς και ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και τα δημόσια αγαθά. Το κρισιμότερο όμως όλων, είναι πως δεν μπορούμε να στηρίξουμε την ελπίδα πως θ’ αλλάξουν τα πράγματα, σε μια κυβέρνηση που προσπάθησε να ξεριζώσει την καρδιά του εργατικού κινήματος, με το χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίας.
Κι αν μπροστά σε όλη αυτή την κατάσταση ως εργαζόμενη και άνεργη νεολαία νιώθουμε αδύναμοι και απογοητευμένοι, οι εργατικοί αγώνες και ο μάχιμος συνδικαλισμός δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Μπορεί σε πολύ μεγάλο βαθμό η εργαζόμενη νεολαία να κυνηγά την επιβίωσή της μέσα από ένα αποκλειστικά ατομικό μονοπάτι, όπου δεν χωρά ούτε η συλλογική συγκρότηση και η οργανωμένη δράση, ούτε η διεκδίκηση μέσα από τα σωματεία και τις εργατικές συλλογικότητες. Μπορεί ο συνδικαλισμός να απαξιώνεται, ως κάτι που είναι ταυτισμένο με τη γραφειοκρατία και την απομάκρυνση από τα συμφέροντα των εργαζόμενων ή κάτι που είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Και όμως ο μάχιμος συνδικαλισμός και η οργάνωση των εργαζομένων στα σωματεία, μπορούν μέχρι και σήμερα να πετυχαίνουν νίκες στους χώρους δουλειάς, αλλά και να απαντούν στην αναγκαιότητα να χαράξουμε άλλο δρόμο μπροστά στην επίθεση της κυβέρνησης και την πολιτικά και κοινωνικά σκόπιμη απραξία του επίσημου συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.
Η τελευταία απεργία (12/1) υπήρξε θετικό παράδειγμα, μπροστά στην άρνηση του κυβερνητικού συνδικαλισμού και της ξεπουλημένης ηγεσίας των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών ενώσεων να προκηρύξουν γενική απεργία. Οι εργαζόμενοι μπορούν ακόμη να στηρίζονται στα πρωτοβάθμια σωματεία τους και να αμφισβητούν τα χτυπήματα της κυβέρνησης στο δρόμο, ενάντια σ’ εκείνες τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που προσπαθούν να επιβάλουν στο εργατικό κίνημα τα συμφέροντα του μνημονιακού μπλοκ Κυβέρνησης – ΕΕ – Εργοδοσίας.
Έτσι με οχήματα τα πρωτοβάθμια σωματεία και μορφές οργάνωσης από τα κάτω, θέλουμε να ψηλαφήσουμε δρόμους για την χάραξη μιας διαφορετικής πορείας όχι μόνο στον κλάδο του επισιτισμού – τουρισμού και του εμπορίου, αλλά συνολικά για τη νέα γενιά που η προοπτική της φαίνεται να βυθίζεται στην ανεργία την επισφάλεια και την ανακύκλωσή τους. Μια πορεία που θα εκκινά από καθημερινά ζητήματα εργασιακής εκμετάλλευσης και αυθαιρεσίας μέσα στους χώρους δουλειάς μας και πασχίζει να συγκρουστεί με την πολιτική Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και Εργοδοσίας, που υποβαθμίζει συνεχώς την ποιότητα ζωής και εργασίας μας.
Αυτό περνάει αφενός μέσα και μέσα από την οργάνωση στο ίδιο το σωματείο των κλάδων μας (ΣΕΤΕΠΕ, Ένωση Εμποροϋπαλλήλων Ν. Θεσ/νίκης). Ρόλος του σωματείου είναι να βρίσκεται στο πλευρό των εργαζομένων σε κάθε περίπτωση εργοδοτικής αυθαιρεσίας, καταχρηστικών απολύσεων, μη καταβολής δεδουλευμένων, ανασφάλιστης εργασίας, δώρων, επιδομάτων, καταπάτησης της Κυριακάτικης Αργίας κτλ., να στηρίζει τον εργαζόμενο σ’ αυτές τις μάχες και ουσιαστικά να αποτελεί την ασπίδα προστασίας κάθε φορά που σηκώνει κεφάλι απέναντι στο αφεντικό του. Ρόλος όμως του σωματείου είναι και να αναβαθμίζει και να συνολικοποιεί αυτούς τους αγώνες σε μία πάλη ενάντια σε κάθε κυβέρνηση και σε κάθε αντεργατικό μέτρο που αυτή ψηφίζει, ενάντια σε κάθε μνημόνιο που αυτή φέρνει, ενάντια συνολικά στον εργασιακό μεσαίωνα που υποθηκεύουν το μέλλον και την προοπτική μας. Αυτές οι μάχες, από την πιο μικρή μέχρι και την πιο μεγάλη θα δοθούν συλλογικά μέσα από την οργάνωση στα σωματεία μας, με αμεσοδημοκρατικές και από τα κάτω διαδικασίες, χωρίς κανέναν εργατοπατέρα. Τα σωματεία μας και η μαζική οργάνωσή μας σε αυτά, είναι ο μόνος τρόπος για να διεκδικήσουμε και να επιβάλουμε τα δικά μας εργατικά συμφέροντα, ενάντια σε κάθε λογική που μας θέλει «να κάνουμε τα κορόιδα», προσδοκώντας να βρεθεί κάτι καλύτερο, ενάντια σε κάθε λογική που μας θέλει να δουλεύουμε μια ζωή με το βάρος της υποταγής στην πλάτη που δεν μας αφήνει να σηκώσουμε αξιοπρεπώς το κεφάλι μας.
Για να μπορέσουν τα σωματεία να σταθούν αποτελεσματικά στο πλευρό των εργαζομένων με τον παραπάνω τρόπο, πρέπει να αναμετρηθούμε ως εργαζόμενοι με την αναγκαιότητα να γίνουμε εμείς οι ίδιοι στην εργασιακή μας καθημερινότητα ο μάχιμος συνδικαλισμός που θα απαντά στις ορέξεις και τις αυθαιρεσίες των αφεντικών. Προσπαθούμε να συγκροτούμαστε σε εργατικές συσπειρώσεις-σχήματα μαζί με τους συναδέλφους του κλάδου μας, επιδιώκοντας να διεκδικούμε στην καθημερινότητά μας τα δικαιώματά μας, (συμβάσεις που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ώρες εργασίας μας, προστασία από τα εργατικά ατυχήματα, καταβολή μισθών, δώρων). Παλεύουμε ενάντια σε κάθε προσπάθεια κατάργησης της Κυριακάτικης Αργίας στο κλάδο του εμπορίου, κάτι που έχει δυστυχώς γίνει μια αμετάκλητη πραγματικότητα στο χώρο του επισιτισμού, για να μην δουλεύουμε ασταμάτητα και τις εφτά μέρες της εβδομάδας, να μην ξεκουραζόμαστε και συνεχώς να αμειβόμαστε λιγότερα. Παλεύουμε οι συνάδελφοι σε κλάδους όπως αυτός της τουριστικής βιομηχανίας που η εκμετάλλευση δοκιμάζεται πάνω στους πιο σκληρά εργαζόμενους, να συγκροτηθούν συλλογικά βάζοντας φρένο σε εξαντλητικά ωράρια, άθλιες συνθήκες εργασίας κι εργατικά ατυχήματα. Σ’ αυτό το πλαίσιο πάρθηκε και η πρωτοβουλία συγκρότησης του Season Fight, μια κίνηση που μπορεί να προωθήσει την καταγγελία φαινομένων αυθαιρεσίας και τη μεταφορά τους μέσα στα σωματεία. Τέλος για εμάς είναι κρίσιμο οι συνάδελφοί μας- σπουδαστές ΙΕΚ, που με το πρόσχημα της πρακτικής άσκησης δουλεύουν σκληρά σαν πραγματικά εργαζόμενοι, να βάλουν ένα τέλος σ’ αυτή την κακοπληρωμένη εκμετάλλευση, διεκδικώντας όλα τους τα εργασιακά δικαιώματα.
Ως εργατικές συσπειρώσεις υπάρχουμε στους χώρους εργασίας παλεύοντας να διαψεύσουμε τους μύθους των αφεντικών πως αν διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας θα απολυθούμε, πως αν πάμε στην επιθεώρηση εργασίας δεν θα ξαναβρούμε δουλειά, πως παντού έτσι είναι και δεν αλλάζει τίποτα. Και τα καταφέρνουμε με μια σειρά παραδειγμάτων (διεκδίκηση δώρου Χριστουγέννων, αγώνας για καταβολή δεδουλευμένων στο φούρνο του Λάμπρου, επαναπρόσληψη απολυμένων στο Brothers in law κλπ).
Ως εργατικές συσπειρώσεις υπάρχουμε όμως και μέσα στα σωματεία δίνοντας τη μάχη, οι μικρές μας καθημερινές συγκρούσεις με την εργοδοσία, να αποτελέσουν μόνο την αρχή για μια συνολική αναμέτρηση με τις πολιτικές των μνημονίων, των κυβερνήσεων που τα επιβάλουν και τον ξεπουλημένο συνδικαλισμό που τους βάζει πλάτες για να τσακιστούν τα εργατικά συμφέροντα. Η μαζική ύπαρξη των εργατικών συσπειρώσεων μέσα στα σωματεία με μια παράλληλη αγωνιστική παρουσία στους χώρους δουλειάς, θέλουμε να καταφέρει να βάλει σε μια άλλη ταξική τροχιά το ίδιο το εργατικό κίνημα, εμπνέοντας κάθε στιγμή τους εργαζόμενους με νικηφόρα παραδείγματα.
Ως ΛΑΝΤΖΑ και ΕΜΠΑΡΓΚΟ  θέλουμε να συμβάλουμε στην βελτίωση των συνθηκών εργασίας σ’ αυτόν τον «μαύρους» όπως έχουν εξελιχθεί χώρους του επισιτισμού – τουρισμού και του εμπορίου. Στόχος μας η παρουσία σε κάθε χώρο εργασίας που εμφανίζονται καταπατήσεις εργατικών δικαιωμάτων, η ανάδειξη και ο αγώνας για την ανατροπή τους. Επιδιώκουμε την πολιτικοποίηση ακόμα και της πιο μικρής μάχης στον χώρο δουλειά και την συνειδητοποίηση ότι η μοναξιά που μπορεί να νοιώθει κάθε στιγμή ο εργαζόμενος απαντιέται μόνο με τη συλλογική δράση, την αλληλεγγύη και τον καθημερινό αγώνα, όχι μόνο για τα κεκτημένα αλλά και για το κάτι παραπάνω.

Για να αλλάξουμε τον εργασιακό μεσαίωνα στον οποίο ζούμε και για να ανατρέψουμε την εκμετάλλευση και την καταπίεση που βιώνουμε από κάθε αφεντικό.  Για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και για την εξασφάλιση των βασικών αναγκών και δικαιωμάτων μας που εμείς κατακτήσαμε και δε μας χαρίστηκαν από κανέναν! Με βαθιά συναίσθηση ότι ο δρόμος που προσπαθούμε να ανοίξουμε είναι τραχύς και δύσκολος μα πιο πολύ αχαρτογράφητος ακόμη, με πίστη ότι η συνολική ανατροπή περνάει μέσα από την καθαυτή συγκρότηση των δυνάμεων της εργασίας και τη ρήξη τους με την αυταπάτη της ηπιότερης εκμετάλλευσης και της ιδεολογίας του ανέφικτου. Με αυτή την ανεπαρκή μα πολύτιμη για τους καιρούς μας πείρα και εμπειρία φιλοδοξούμε να συμβάλλουμε και στο προγραμματισμένο διήμερο.

ΚΑΠΟΙΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟ ΔΩΡΟ (ΠΙΣΩ) ΦΈΤΟΣ

Η 21η Δεκέμβρη ήταν η ημέρα κατά την οποία έληγε, με βάση το νόμο, η προθεσμία για τους
εργοδότες να καταβάλουν στους εργαζόμενους το δώρο Χριστουγέννων. Από εκείνη τη στιγμή
και μετά ακολούθησαν δεκάδες καταγγελίες εργαζομένων πανελλαδικά,
όχι μόνο επειδή το δώρο δεν τους καταβλήθηκε, αλλά επειδή οι
εργοδότες τους το ζήτησαν πίσω με τον πιο εκβιαστικό και χυδαίο
τρόπο: την απειλή της απόλυσης.
Πρόκειται για περιστατικά εργοδοτικής αυθαιρεσίας που
βγαίνουν στην επιφάνεια, αποκαλύπτοντας το ανεξέλεγκτο
καθεστώς σύγχρονης δουλείας που επιβάλλεται στους
εργαζόμενους σε καταστήματα επισιτιστικού ενδιαφέροντος. Οι
εργοδότες οδηγούμενοι από την ακόρεστη δίψα για κέρδη «αναβαθμίστηκαν» σε εκβιαστές –
λωποδύτες που χρησιμοποιούν πρακτικές μαφίας για να ληστέψουν τις έτσι κι αλλιώς πενιχρές
αποδοχές των εργαζομένων, συνοδεύοντας ακόμη και με security τους εργαζόμενους στα ΑΤΜ .
Στη Λάρισα, συγκεκριμένα, η γνωστή αλυσίδα εστιατορίων «BROTHERS IN LAW” αφού κατέβαλε
το δώρο Χριστουγέννων στους τραπεζικούς λογαριασμούς των εργαζομένων στη συνέχεια και
υπό την απειλή της απόλυσης τους υποχρέωσε να το επιστρέψουν στην επιχείρηση. Απέναντι σε
αυτή την αδιανόητη απαίτηση της συγκεκριμένης επιχείρησης δυο συνάδελφοι δεν πειθάρχησαν
με αποτέλεσμα να απολυθούν άμεσα. Ο αγώνας που έδωσαν ωστόσο οι δυο συνάδελφοι,
μέσα από τα συνδικαλιστικά τους όργανα και με αναφορά στην επιθεώρηση εργασίας, νίκησε!
Οι συνάδελφοι επαναπροσλήφθηκαν δίνοντας το παράδειγμα στους εργαζόμενους που
σιωπηρά υποκύπτουν στην τρομοκρατία των εργοδοτών. Η
αλληλεγγύη και η απόφαση των εργαζομένων να σπάσουν το
φόβο μας δείχνουν το δρόμο.
Ωστόσο, το περιστατικό αυτό δεν αποτελεί μια “δυσάρεστη”
εξαίρεση, μια “κακιά στιγμή” που αφορά μόνο το κατάστημα της
Λάρισας. Η συνολική πολιτική της αλυσίδας Brothers in law
ανέκαθεν έβαζε στο στόχαστρο τα δικαιώματα και τις ανάγκες
των εργαζομένων. Όσον αφορά για παράδειγμα το κατάστημα
της Θεσσαλονίκης, ήταν αυτό που πρώτο άνοιξε το δρόμο για τη μη καταβολή του συνόλου
του δώρου Χριστουγέννων. Ήταν επίσης το ίδιο κατάστημα, που το προηγούμενο διάστημα
εξώθησε εργαζόμενους σε παραίτηση, καθώς αρνούνταν να τους αυξήσει το μεροκάματο, τη
στιγμή που τα τραπέζια του ήταν πάντα γεμάτα και η ένταση της εργασίας τεράστια. Κι όταν πια
η εργοδοσία του Brothers in law απαλλάχτηκε από τον βραχνά του αιτήματος για αύξηση,
επέβαλλε στους εναπομείναντες εργαζόμενους να δουλεύουν μέχρι και διπλές βάρδιες (14-16
ώρες!!!) ή υπερωρίες καθημερινά για δυο εβδομάδες, μέχρι να προσλάβει νέους φθηνούς
εργαζόμενους. Κι ενώ έχουν προηγηθεί όλα τα παραπάνω, το Brothers in law επιδιώκει να
διαφημίζει τον εαυτό του ως ένα κατάστημα με “φιλάνθρωπα” αισθήματα, προκειμένου να
ξεπλύνει τη βρωμιά της αυθαιρεσίας. Συγκεκριμένα, με απόφαση της εργοδοσίας και σε
συνεργασία με άλλες αλυσίδες (πχ Τερκενλής), το μαγαζί λειτούργησε και την ημέρα της
Πρωτοχρονιάς (1-1-2018), δίνοντας περιορισμένο αριθμό γευμάτων “σε όσους τα είχαν
πραγματικά ανάγκη”. Αλήθεια, με ποια κριτήρια το αφεντικό έκρινε
“όσους τα είχαν πραγματικά ανάγκη”; Με τα ίδια κριτήρια που
εκβιάζει τους εργαζόμενους να του επιστρέψουν το δώρο,
στήνοντας ταυτόχρονα διαδικτυακή προπαγάνδα ότι εργοδοσία κι
εργαζόμενοι αποτελούν μια αγαπημένοι οικογένεια; Κι αν το
κατάστημα ήθελε τόσο πολύ να προσφέρει “σε όσους το έχουν
πραγματικά ανάγκη”, γιατί επέλεξε να το κάνει ημέρα αργίας,
βάζοντας τους εργαζόμενους να δουλέψουν;

Η εν λόγω εργοδοτική συμπεριφορά δεν αποτελεί συνεπώς την εξαίρεση, αλλά το κανόνα
καθώς ανάλογες καταγγελίες υπάρχουν σε πολλές επιχειρήσεις με πιο πρόσφατες αυτές στα
ξενοδοχεία της Πάργας όπου ακολουθήθηκε η ίδια μαφιόζικη πρακτική για τα επιδόματα και τις
εποχικές αποζημιώσεις. Ο κλάδος μας αυτή τη στιγμή αποτελεί την αιχμή της «ανάπτυξης» που
η κυβέρνηση μέσα από τα μνημόνια που εφαρμόζει ευαγγελίζεται ότι θα έρθει. Η “ανάπτυξη”
αυτή όμως είναι βασισμένη στην ακραία εκμετάλλευση των εργαζομένων που βιώνουν τον
εργασιακό μεσαίωνα σε όλο του το μεγαλείο. Τα δώρα δεν καταβάλλονται, οι άδειες δεν
αποδίδονται, οι υπερωρίες, οι αργίες και τα αυξημένα νυχτερινά μεροκάματα είναι όνειρα
θερινής νυκτός για τους εργαζομένους. Η ασφάλιση είναι ανύπαρκτη και εάν υφίσταται δεν
ανταποκρίνεται στην πραγματική εργασία των υπαλλήλων, παρά σε μέρος αυτής. Οι
συνάδελφοι στο πόστο του delivery, εργάζονται χωρίς τα απαραίτητα μέσα προστασίας, στην
πλειοψηφία των επιχειρήσεων με δικά τους οχήματα, ενώ συνήθως το κόστος κίνησης και
συντήρησης βαραίνει τους ίδιους. Δουλεύουν κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες θέτοντας
σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα, με στόχο το υπέρτατο κέρδος προς όφελος της
εκάστοτε επιχείρησης .
Όλη αυτή η τρομοκρατία βρίσκεται σε απόλυτη ταύτιση με τους αντεργατικούς νόμους της
κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και της Ε.Ε., με το χτύπημα του δικαιώματος της Απεργίας, με τους
εξευτελιστικούς μισθούς πείνας, με την υποδούλωση των ανθρώπων που παράγουν τον
πλούτο, έναντι αυτών που τον καρπώνονται.
Η απάντηση των εργαζομένων σε όλη αυτή τη λαίλαπα που καταδυναστεύει τη ζωή μας, δεν
μπορεί να είναι υποταγή στην τρομοκρατία της εργοδοσίας και στις απαιτήσεις της κυβέρνηση.
Δεν μπορούμε να συναινούμε στα σχέδιά τους περιμένοντας ο καθένας μας να έρθει η σειρά
του. Τα εργαζόμενα στρώματα, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και να νικήσουμε την επίθεση
που γίνεται στον κόσμο της δουλειάς. Η πρόσφατη εμπειρία έχει δείξει ότι όταν αγωνιζόμαστε
οργανωμένα και μαζικά νικάμε.
Οργάνωση όλων των εργαζομένων στα κλαδικά τους σωματεία, συντονισμός αυτών προς
αντιμετώπιση οποιασδήποτε εργοδοτικής αυθαιρεσίας, δημοσιοποίηση των άθλιων συνθηκών
στους χώρους εργασίας, να σπάσει ο φόβος των πολλών για να αλωνίζουν οι λίγοι.

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΏΡΩΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

ΓΙΑΤΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.. ΓΙΑΤΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ *λίγα λόγια για τα εργασιακά μας δικαιώματα και τον τρόπο που τα διεκδικούμε*

Λίγο – πολύ όσοι δουλεύουμε στον κλάδο του επισιτισμού και του τουρισμού, όσοι δηλαδή περνάμε από το πόστο του σερβιτόρου, του καφετζή, της λαντζιέρας, του πρακτικάριου μάγειρα, του ντελιβερά ή της καμαριέρας, ξέρουμε τι συναντάει ένας εργαζόμενος σε καφέ, εστιατόρια και ξενοδοχεία. Έχουμε και λέμε:
-συμβάσεις με τα μισά ένσημα από αυτά που δικαιούμαστε (ίσα ίσα για την νομική κάλυψη)
-υπερωρίες απλήρωτες (εδώ το 8ώρο μετατρέπεται σε «μεροκάματο» που δεν έχει τελειωμό)
-πίεση κι εξάντληση (ειδικά τους μήνες της καλοκαιρινής σεζόν),
-εργατικά ατυχήματα (όχι γιατί οι ντελιβεράδες είναι απρόσεκτοι, αλλά γιατί η αναφορά παράδοσης γράφει «30’» και οι πακετάδες πληρώνονται όχι με μισθό αλλά ανάλογα με τις παραγγελίες που παραδίδουν)
-βιντεοεπιτήρηση (κάμερες τάχα για την ασφάλεια της επιχείρησης, που αν και απαγορεύεται χρησιμοποιούνται από τους εργοδότες για να εποπτεύουν τους εργαζόμενους)
-υπεύθυνους που μας θέλουν στο τρέξιμο (απαιτητικοί, προσβλητικοί, καμιά φορά χειρότεροι κι απ’ τα αφεντικά, με μια τάση στην φασιστική ρητορεία)
αφεντικά («είμαστε όλοι μαζί μια ομάδα που δουλεύει για το καλό της επιχείρησης», με τη διαφορά ότι οι εργοδότες μας στο τέλος της μέρας βάζουν κάμποσες χιλιάδες ευρώ στην τσέπη κι εμείς 25 ευρώ)
Κάποιοι σκεφτόμαστε ότι ίσως είμαστε περαστικοί από μια τέτοια δουλειά, γι’ αυτό το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να βγάλουμε χωρίς πολλές σκοτούρες ένα μεροκάματο. Άλλοι σκεφτόμαστε πως καλώς ή κακώς τα πράγματα παντού έτσι είναι και δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε ν’ αλλάξει κάτι. Άλλοι, πάλι, ίσως δυσκολευόμαστε να ανεχτούμε τα παραπάνω, αλλά νιώθουμε μόνοι ώστε να το παλέψουμε. Όπως και να ‘χει είμαστε όλοι εργαζόμενοι. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε εργασιακά δικαιώματα, συνδικαλιστικά δικαιώματα και πάνω από όλα αξιοπρέπεια, την οποία κάνεις δεν έχει το δικαίωμα να τσαλαπατά.
ΤΙ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ:
-Από την πρώτη μέρα έναρξης της εργασίας μας δικαιούμαστε αντίγραφο της σύμβασής μας, ώστε να γνωρίζουμε ακριβώς το καθεστώς στο οποίο εργαζόμαστε, αλλά και τι δικαιούμαστε με βάση τη σύμβασή μας.
-Δικαιούμαστε αντίγραφο του εκκαθαριστικού σημειώματος μισθοδοσίας (απόδειξη). Σ’ αυτό το σημείωμα αναγράφονται αναλυτικά οι αποδοχές μας, οι κρατήσεις, οι υπερωρίες μας και οι ημέρες άδειας τις οποίες δικαιούμαστε.
-Δικαιούμαστε 1 ένσημο για κάθε 8ωρο εργασίας και μισό στις περιπτώσεις μερικής απασχόλησης. Δεν επιτρέπουμε στους εργοδότες μας να παζαρεύουν τα ένσημά μας.
-Επειδή στον κλάδο μας δεν γνωρίζουμε από Κυριακές και αργίες, δικαιούμαστε 75% προσαύξηση του ωρομισθίου μας σε περιπτώσεις που εργαζόμαστε ημέρες αργίας.
-Σε περιπτώσεις νυχτερινής εργασίας (10:00 μμ. – 6:00πμ.) δικαιούμαστε 25% προσαύξηση στο ημερομίσθιό μας.
-Σε περιπτώσεις υπερεργασίας (αύξηση του ωραρίου εργασίας κατά 1 ώρα για κάθε μέρα εργασίας) δικαιούμαστε 20% προσαύξηση στο ωρομίσθιό μας. Όταν ξεπεραστεί αυτή η 1 ώρα την ημέρα, τότε πρόκειται για υπερωρία, επομένως δικαιούμαστε 40% προσαύξηση στο ωρομίσθιό μας.
-Δικαιούμαστε από τους εργοδότες μας: α) Επίδομα εορτών Χριστουγέννων ίσο με ένα μηνιαίο μισθό για τους αμειβόμενους με μισθό και με 25 ημερομίσθια για τους αμειβόμενους με ημερομίσθιο. β) Επίδομα εορτών Πάσχα ίσο με μισό μηνιαίο μισθό για τους αμειβόμενους με μισθό και με 15 ημερομίσθια για τους αμειβόμενους με ημερομίσθιο. Δικαίωμα στις τακτικές αποδοχές (δώρα) έχουμε και όσοι εργαζόμαστε εποχιακά κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής σεζόν.
-Σε περιπτώσεις που τ’ αφεντικά μας αρνούνται να καταβάλουν έγκαιρα το μισθό μας, διεκδικούμε μέχρι τέλους την πληρωμή για τις ώρες που δουλέψαμε. Έχουμε το δικαίωμα α) να ασκήσουμε αγωγή και να ζητήσουμε εντόκως τους καθυστερούμενους μισθούς β) να ζητήσουμε την ποινική δίωξη του εργοδότη για μη καταβολή των δεδουλευμένων αποδοχών μας.
ΤΙ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ Τ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΜΑΣ:
-Κανείς δεν δικαιούται να μας αρνηθεί και να μας στερήσει κάτι από τα παραπάνω.
-Στις περιπτώσεις που η σύμβαση εργασίας μας είναι αορίστου χρόνου (επομένως δεν λήγει αυτόματα σε μια εξ αρχής καθορισμένη ημερομηνία), τ’ αφεντικά μας δεν έχουν το δικαίωμα να μας απολύσουν με το «έτσι θέλω». Συγκεκριμένα η απόλυση είναι άκυρη α) όταν δεν καταβληθεί η αποζημίωση μαζί με το έγγραφο της απόλυσης, β) όταν το δικαίωμα του εργοδότη να καταγγείλει την σύμβαση εργασίας ασκείται καταχρηστικά, π.χ όταν γίνεται για λόγους εκδίκησης προς τον εργαζόμενο και για άσχετο λόγο με την εκτέλεση των καθηκόντων του εργαζόμενου, όταν γίνεται για λόγους συνδικαλιστικής δράσης του εργαζόμενου, όταν γίνεται λόγω διεκδίκησης των αξιώσεών του ή άρνησής του να δεχθεί παράνομη απαίτηση του εργοδότη. Καταχρηστική γενικά κρίνεται η απόλυση όχι μόνο όταν δεν δικαιολογείται από κάποιο σοβαρό λόγο αλλά οφείλεται και σε επιλήψιμα κίνητρα του εργοδότη η απόδειξη των οποίων μπορεί να προκύπτει από τη διαπίστωση της απουσίας σοβαρού λόγου για την απόλυση.
-Δεν έχουν το δικαίωμα της βιντεοεπιτήρησης. Η επίβλεψη των εργαζομένων, ο έλεγχος της αποδοτικότητάς τους και η αξιολόγηση της συμπεριφοράς τους υπό το βλέμμα μιας κάμερας, είναι συνηθισμένη τακτική των αφεντικών μας τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο πρέπει να γνωρίζουμε ότι πρόκειται για μια παράνομη πράξη. Η λειτουργία καμερών απαγορεύεται σε χώρους εστίασης και αναψυχής, καθώς και σε χώρους που εργάζονται υπάλληλοι του καταστήματος και δεν είναι προσιτοί στο κοινό. Οι κάμερες επιτρέπονται μόνο υπό προυποθέσεις (είσοδος-έξοδος καταστήματος). Στις περιπτώσεις παράνομης βιντεοεπιτήρησης έχουμε το δικαίωμα να προσφύγουμε στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων διεκδικώντας και δικαστικά χρηματική αποζημίωση.
-Δεν έχουν ο δικαίωμα να μας απαγορεύσουν τη συνδικαλιστική μας δράση, την οργάνωση στο σωματείο μας, την αντίστασή μας στις αυθαίρετες απαιτήσεις τους.
ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕ…Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;
Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς «καλά κι ωραία όλα αυτά, αλλά δεν τηρούνται πουθενά». Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή, είναι αυτή που περνάει από το χέρι τον εργαζομένων. Πολλές φορές η πρόσληψή μας συνοδεύεται και από την προθυμία μας να αφήσουμε στην άκρη όλα τα παραπάνω, να ανεχτούμε παράλογες απαιτήσεις και προσβολές για 400 ευρώ το μήνα. Με λίγα λόγια όλα τα παραπάνω δικαιώματα θεωρούνται «άπιαστα», ακόμη κι αν κατοχυρώνονται νομικά, επειδή μπαίνουμε στη δουλειά με το κεφάλι σκυφτό. Κι όμως η αξιοπρέπειά μας και τα δικαιώματά μας οφείλουν να τοποθετούνται πάνω απ’ όλα.
Οι εργαζόμενοι μεταξύ μας μπροστά στ’ αφεντικά δεν είμαστε αντίπαλοι. Δεν φερόμαστε ανταγωνιστικά. Δεν μπαίνουμε στο ρόλο του ρουφιάνου. Όλοι εμείς – σερβιτόροι, λαντζιέρες, ντελιβεράδες, εργαζόμενοι στην κουζίνα ή τον μπουφέ- έχουμε τα ίδια δικαιώματα και θέλουμε να τα υπερασπιστούμε συλλογικά. Όταν δρούμε όλοι μαζί και διεκδικούμε για όλους όσα τ’ αφεντικά μας στερούν, δεν βρισκόμαστε εκτεθειμένοι μπροστά στις απειλές και στα «όχι» των αφεντικών.
Έχουμε σύμμαχό μας το σωματείο μας. Από τη στιγμή που έχουμε την ταυτότητα του εργαζομένου, οφείλουμε να γινόμαστε και μέλη του σωματείου μας. Η οργάνωσή μας στο σωματείο του κλάδου μας (ΣΕΤΕΠΕ) και η συμμετοχή στις συνελεύσεις του μας προστατεύει απέναντι στ’ αφεντικά μας, μας δίνει τη δυνατότητα συλλογικής αντίστασης και διεκδίκησης, δημιουργεί μεταξύ μας δεσμούς αλληλεγγύης. Η συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων σε μια περίοδο που η κυβέρνηση θέλει να απαγορεύσει τον συνδικαλισμό, ώστε οι εργαζόμενοι να παραδίνονται στις ορέξεις των αφεντικών και στα νομοσχέδια που καταργούν τα εργασιακά μας δικαιώματα, είναι πιο αναγκαία από ποτέ.
Η επιθεώρηση εργασίας και το ΙΚΑ μπορούν να μας φανούν χρήσιμα. Για κάθε αυθαιρεσία και καταπάτηση δικαιώματος από τ’ αφεντικά μας απευθυνόμαστε εξίσου στο σωματείο μας και στην επιθεώρηση εργασίας ή το ΙΚΑ. Μπορεί να κυκλοφορούν πολλοί μύθοι ή και αλήθειες για το πόσο αποτελεσματικά μπορεί να παίξει το ρόλο της η επιθεώρηση εργασίας, αλλά πάντα υπάρχουν θετικά παραδείγματα και τελικά όλα κρίνονται στις πιέσεις που ασκούμε ως εργαζόμενοι μέσα από το σωματείο μας.
ΚΙ ΟΜΩΣ… ΝΙΚΑΜΕ
Κι αν έχει κάνει κανείς τον κόπο να διαβάσει όλα τα παραπάνω και εξακολουθεί να πιστεύει πως «τίποτα δεν αλλάζει», ή ότι δεν θέλει μπλεξίματα, επομένως θα εξακολουθεί να κάνει σιωπηλός τη δουλειά του, ίσως χρειαστεί να φανταστεί τον εαυτό του να δουλεύει 40 συνεχόμενα χρόνια βουτηγμένος μέσα στη σιωπή και την εκμετάλλευση, από το κάθε αφεντικό κι απ’ την κάθε κυβέρνηση. Είμαστε διατεθειμένοι κάθε φορά που εκείνοι μας ζητούν να τους δίνουμε όλο και περισσότερα, πληρώνοντάς μας όλο και λιγότερο, εμείς να λέμε υποτακτικά ένα «ναι;». Ή θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας και την αξιοπρέπειά μας μέχρι το τέλος; Θα ανεχόμαστε οι συνάδελφοι μας να σκοτώνονται στην άσφαλτο ή θα φωνάξουμε ανοχή τέλος; Θα τους επιτρέψουμε να μας πληρώνουν όποτε θυμούνται, να μας χρωστούν δώρα και υπερωρίες ή θα τους δείξουμε πως παίρνουμε όσα έχουμε δουλέψει με τα ίδια μας τα χέρια; Οι αγώνες που έχουν δοθεί τα τελευταία χρόνια έχουν αποδείξει πως όταν θέλουμε κι όταν το παλεύουμε, μπορούμε και νικάμε. Συνάδελφοι σε διάφορα μαγαζιά της πόλης και όχι μόνο έχουν καταφέρει να πάρουν τα δεδουλευμένα που τους χρωστούσαν, να πληρωθούν οι υπερωρίες τους, να πάρουν αποζημιώσεις και όλα τους τα ένσημα. Στέλνουμε το μήνυμα σε αφεντικά, κυβέρνηση και Ευρωπαική Ένωση πως δε θα δουλέψουμε και δε θα ζήσουμε με τον τρόπο που εκείνοι θέλουν. Αυτή η υπόθεση αφορά εμάς και τη ζωή μας. ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ.
ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΜΑΣ (ΣΕΤΕΠΕ).
ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΓΕΦΥΡΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ ΜΕ ΤΗ ΛΑΝΤΖΑ.
*ποια είναι η ΛΑΝΤΖΑ: Η ΛΑΝΤΖΑ είναι αγωνιστική εργατική συσπείρωση που δρα στον κλάδο του επισιτισμού – τουρισμού. Είμαστε εργαζόμενοι, ημιαπασχολούμενοι, εποχιακά εργαζόμενοι κι ύστερα άνεργοι που παλεύουμε για καλύτερες εργασιακές συνθήκες για εμάς και τους συναδέλφους μας. Δρούμε και παρεμβαίνουμε στο σωματείο του ΣΕΤΕΠΕ, γιατί στον εργασιακό μεσαίωνα που βιώνουμε η μόνη λύση είναι η συλλογική δράση και οι αγώνες. Σήμερα, είναι πιο αναγκαίο από ποτέ, να οργανωθούμε στους χώρους δουλειάς με τους συναδέλφους μας, διεκδικώντας τα αυτονόητα.

ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ, ΘΥΣΙΑ ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΟΥΤΕ ΑΝΕΡΓΙΑ ΟΥΤΕ ΕΡΓΑΣΙΑ…ΙΕΚ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΙΑ

Λίγο μετά την τουριστική σεζόν, μπορεί να έχεις επιστρέψει από κάποιο τουριστικό μέρος που έκανες την πρακτική σου, να ψάχνεις ή να έχεις ακούσει για την υποχρεωτική πρακτική 960 ωρών, που πρέπει να κάνεις για να πάρεις τη Βεβαίωση Επαγγελματικής Κατάρτισης. Αλλά μάλλον δεν πρόκειται μόνο για κάποια εκπαίδευση στο αντικείμενο σου, αλλά για σκληρή εργασία, και μάλιστα χωρίς εργασιακά δικαιώματα.
Σίγουρα από το περιβάλλον σου έχεις γνωρίσει το καθεστώς εντατικοποίησης και εκμετάλλευσής σου, που περιλαμβάνει 6-8 ώρες καθημερινής εργασίας με τον εργοδότη να μην υποχρεούται να σε αμοίβει (ή στην καλύτερη περίπτωση να παίρνεις ένα ¨χαρτζιλίκι¨ από προγράμματα, το οποίο δεν ξεπερνά τα 250 ευρώ). Παράλληλα στο ίδιο πλαίσιο περιγράφεται ότι η ασφάλισή σου είναι με κράτηση 1% του ημερομισθίου σου για τη φυσική και μόνο παρουσία σου στον χώρο. Κι ενώ εσύ δουλεύεις και καλύπτεις για το αφεντικό σου μια κανονική θέση εργασίας δεν αναγνωρίζεσαι ή κατατάσσεσαι ούτε στην κατηγορία των εργαζόμενων, ούτε των ανέργων, ούτε καν των φοιτητών. Η παραπάνω φράση αφηγείται ότι δεν έχεις κανένα δικαίωμα ακόμα κι αυτά που έχουν μείνει στους εργαζόμενους του κλάδου ( ασφάλιση, προσαυξήσεις, άδειες κλπ), όπως θα ήταν αυτονόητο.
Το καθεστώς αυτό σε αφήνει εκτεθειμένο στις ορέξεις του εκάστοτε εργοδότη, επιβάλλοντάς σου καθημερνή εργασία που μπορεί να φτάνει και 15 ώρες τη μέρα μέσα στην πίεση, εργατικά ατυχήματα που κουκουλώνονται, και την τρομοκρατία διακοπής της πρακτικής σου αφού δεν υπάρχει επίσημη αναγγελία πρόσληψης από τον εργοδότη. Καθώς λοιπόν η πρακτική είναι απαραίτητη για να πάρεις τη βεβαίωσή σου ,μοιάζεις αδύναμος να αντισταθείς στις επιταγές του και τις δέχεσαι πολλές φορές χωρίς αντίδραση.
Όλες οι παραπάνω συνθήκες που περιγράφηκαν, έρχονται να κουμπώσουν στο ήδη υπάρχον παζλ της εργασιακής επισφάλειας στον επισιτισμό. Όπως κι εμείς (ως εργαζόμενοι στον κλάδο) από την καθημερινή μας εμπλοκή έχουμε αναγνώσει την υπερεκμετάλλευση που τις περισσότερες φορές γίνεται ανεκτή υπό τον φόβο της ανεργίας, την εντατικοποιημένη και τη σκληρή απασχόληση (ως μάγειρες, σερβιτόροι και ντελιβεράδες). Ακόμα, βλέπουμε τα μεροκάματά μας να είναι πολύ χαμηλα, και συχνά να καθυστερείται η καταβολή τους ή να μην παίρνουμε τα δώρα και τις προσαυξήσεις που δικαιούμαστε. Αυτός είναι ο χώρος που έρχεται να υποδεχτεί εσάς, ως εργαζόμενους αυτή τη φορά, μετά την αποφοίτησή σας.
Αλλά τόσο κάνοντας πρακτική, όσο και μετά απ’ αυτή δεν είσαι μόνος. Η πραγματικότητα στους εργασιακούς χώρους δεν είναι παγιωμένη και είναι υπό διακύβευση με βάση την αναγνώριση των δικαιωμάτων μας, αλλά κυρίαρχα τον αγώνα για την υπεράσπισή τους. Γι’ αυτό και ο λόγος που γράφτηκε το κείμενο αυτό δεν είναι απλώς για να περιγράψουμε μια πραγματικότητα, αλλά κυρίως να δούμε πως θα την ανατρέψουμε στην πράξη. Όλοι όσοι εργάζονται μπορούν να γραφτούν στα σωματεία του κλάδου τους (Συνδικάτο Επισιτισμού-Τουρισμού για εμάς), τα οποία θέλουμε να είναι μια ασπίδα για τους εργαζόμενους και μέσα από τις συνελεύσεις να δούμε πως θα ανατρέψουμε το καθεστώς εκμετάλλευσής μας.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αγώνων που έχουν κερδήσει (από απλήρωτα μεροκάματα μέχρι κατοχύρωση δικαιωμάτων), που δείχνουν ότι δεν πρέπει να αποδεχθούμε την πραγματικότητα και μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτή . Αντίστοιχα και στα ΙΕΚ, οι ίδιοι οι σπουδαστές, συντονιζόμενοι μεταξύ σας, μπορείτε να βάλετε ένα φρένο στην υποχρεωτική απλήρωτη εργασία που σας βάζουν να κάνετε, να διεκδικήσουμε μαζί ίση αμοιβή και δικαιώματα για όσους δουλεύουν, αυξήσεις στους μισθούς.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΛΑΝΤΖΑ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΘ

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος θα πραγματοποιηθεί η ΔΕΘ, την οποία αναμένει όλο το αστικό επιτελείο ως εκείνη τη συνάντηση που θα παίξει σημαντικό ρόλο στην τόνωση της οικονομίας, και την ανάπτυξη που έρχεται. Αυτό έρχεται εξάλλου να δηλώσει και ο πρωθυπουργός στο άνοιγμα της έκθεσης, πως όλα βαίνουν καλώς δηλαδή και η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μας έχει βάλει σε τροχιά ανάπτυξης. Για την πληττόμενη πλειοψηφία όμως αυτό δε σημαίνει τίποτα άλλο από περισσότερα κέρδη για την εργοδοσία, ανακύκλωση της ανεργίας, μειώσεις σε μισθούς και εργατικά ατυχήματα που το τελευταίο χρόνο έχουν αυξηθεί κατακορυφα. Η ίδια πολιτική έχει βάλει στο στόχαστρο και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων (βλ. δικαίωμα στην απεργία) με το πέρασμα του συνδικαλιστικού νόμου, ενω συνεχίζεταιι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (βλ. κάλεσμα Μακρόν για «επενδύσεις» στην Ελλάδα).
• Μετά από μια περίοδο ( αυτή της τουριστικής σεζόν) που για τον κλάδο μας σηματοδεί περίοδο υπερεκμετάλλευσης και εντατικοποίησης και εργασίας με τους χειρότερους όρους, την ημέρα της φιέστας της κυβέρνησης στα εγκαίνια της ΔΕΘ καλούμαστε όλοι οι εργαζόμενοι να δώσουμε μια μαχητική απάντηση, διαχωριζόμενοι από οριοθετημένες, ηττοπαθείς και ξεπουλημένες λογικές, απέναντι στην καθημερινότητα και το μέλλον που μας επιφυλάσσουν κεφάλαιο-κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ.
• Αυτή την απάντηση δίνουμε και μέσα από τη στήριξη και τη συμμετοχή στο ανεξάρτητο ταξικό κέντρο αγώνα της Καμάρας, το οποίο τα τελευταία χρόνια συσπειρώνει με σταθερό τρόπο ένα μπλοκ αγώνα σε επιμέρους μάχες (πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, εκπαίδευση, υγεία, αλλά και δικούς μας κλαδικούς αγώνες όπως αυτοί ενάντια στα εργατικά ατυχήματα, απεργίες κλπ). Για εμάς το μπλοκ της Καμάρας αποτελεί εκείνο το σημείο συνάντησης όπου αγωνιστικές συλλογικότητες και σωματεία συντονίζονται και δίνουν από τα κάτω το στίγμα του ανυποχώρητου αγώνα, κόντρα σε λογικές συμβιβασμού και στον ξεπουλημένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ που στην πραγματικότητα αντιστρατεύεται τα εργατικά συμφέροντα, αλλά και διαχωριζόμενοι από τις κομματικού τύπου συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, που δεν περιγράφουν κάποια προοπτική ρήξης και ανατροπής.

Σαν κομμάτι του εργατικού κινήματος που παρεμβαίνει στο Συνδικατο του επισιτισμου-τουρισμου καλούμε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου, που μοιράζονται μαζί μας την ανησυχία για το πως οι αγώνες μας θα νικήσουν, να μαζικοποιήσουν το μπλοκ της ΛΑΝΤΖΑ δίνοντας με τα υπόλοιπα κομμάτια του κινήματος έναν αγώνα κόντρα στις πολιτικές λιτότητας και το μέλλον που μας επιφυλάσσουν κυβέρνηση-ΔΝΤ-ΕΕ, βάζοντας μπροστά τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας . Το Σάββατο 9/9 ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση της Καμάρας στις 18:00 και την Κυριακή 10/9 στη συνέλευση αγώνα στις 12:00 στην ΕΔΟΘ, για να δώσουμε συνέχεια στον αγώνα μας.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΗς Ι.Β. ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΔΑΛΟ ΚΑΤΣΙΚΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΥΑ ΛΕΥΚΑΔΑΣ

Εργοδοτική τρομοκρατία και απειλές, σεξιστικά σχόλια και ελαστική εργασία με σπαστά μεροκάματα συνθέτουν την εικόνα για την πλειοψηφία των εργαζομένων στην τουριστική σεζόν. Καταγγέλλουμε την παράνομη και καταχρηστική απόλυση της Ι.Β. από το εστιατόριο Παρδαλο Κατσικι στην Καρυά Λευκάδας όπου εργαζόταν το τελευταίο διάστημα.

Αφορμή για την απόλυση ήταν η αντίδραση της Ι.Β σε σεξιστικό για το πρόσωπό της σχόλιο από τον προϊστάμενο προσωπικού, που είναι και μάγειρας του εστιατορίου, σε πελάτη του καταστήματος. Συγκεκριμένα, όταν η συναδέλφισσα ζήτησε το λόγο για το προσβλητικό και υποτιμητικό σχόλιο του προϊσταμένου, εκείνος αρνήθηκε το περιστατικό, άρχισε τις φωνές και τις απειλές μεταφέροντας το σκηνικό της έντασης μπροστά στους πελάτες και τους συναδέλφους της στο χώρο του εστιατορίου. Η απάντηση της εργοδοσίας ήρθε αρκετές ώρες αργότερα, μετά το κλείσιμο της βάρδιας, όταν και ανακοίνωσε την απόλυση στη συνάδελφο, δίνοντας πλήρη κάλυψη στην άθλια και σεξιστική συμπεριφορά του προϊσταμένου.

Όλα αυτά δεν ήρθαν βέβαια σαν κεραυνός εν αιθρία! Η Ι.Β εργαζόταν στο εστιατόριο από τις αρχές Ιουλίου μέχρι 26.07 που της ανακοινώθηκε η απόλυσή της. Η αρχική διένεξη με την εργοδοσία ξεκίνησε με το είδος της δουλειάς που απαιτούσαν απο την Ι.Β. να κάνει. Να στέκεται δλδ όρθια με τις ώρες μπροστά από το εστιατόριο για να προσελκύει πελάτες, κατά παράβαση της σύμβασης εργασίας και της αρχικής συμφωνίας, πράγμα που αρνιόταν με επιμονή, βοηθώντας τους υπόλοιπους συναδέλφους της στο σερβίρισμα. Αυτό το είδος δουλειάς (κράχτης) ζητούταν εκ περιτροπής από όλους τους σερβιτόρους στο συγκεκριμένο εστιατόριο. Αρκετές φορές χρειάστηκε να αντιπαρατεθεί στη συνήθη πρακτική της εργοδοσίας για σπαστά ωράρια παρά τη ρητή αρχική συμφωνία για συνεχόμενη 8ωρη εργασία. Ενώ το ρεπό έμοιαζε με άπιαστο όνειρο για τους εργαζόμενους στο εστιατόριο που δουλεύουν 7 ημέρες την εβδομάδα κ ας προβλέπει άλλα η σύμβαση που υπογράφτηκε όταν ξεκίνησε η δουλειά. Όπως ήταν επακόλουθο η στάση της συγκεκριμένης εργαζόμενης, η διεκδίκηση δλδ των θεσμικως κατοχυρωμενων δικαιωματων της, δεν άρεσε στον εργοδότη και προχώρησε στην απόλυσή της.

Η απειλή της ανεργίας, οι λίστες με τους χιλιάδες σε αναμονή σε περίπτωση απόλυσης και η εργοδοτική τρομοκρατία βρίσκουν την απόλυτη εφαρμογή τους στις γαλέρες της τουριστικής σεζόν. Τι κι αν οι προβλέψεις για φέτος μιλούν για κέρδη-ρεκόρ; Για τα αφεντικά του τουρισμού ο μόνος σίγουρος δρόμος είναι το ξεζούμισμα των εργαζομένων, οι απειλές και οι απολύσεις. Εργοδότες-ΕΕ-Κεφάλαιο επιδιώκουν μια διαρκή ομηρία όπου οι όροι και οι συνθήκες εργασίας εξαρτώνται από το πόσο καλά «πουλάμε το τομάρι μας» και πόσα τελικά είμαστε διατεθειμένοι να ανεχτούμε.

Σηκώνουμε κεφάλι και αντιστεκόμαστε σε κάθε χώρο δουλειάς! Κανένας εργαζόμενος να μη μείνει μόνος του απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία και αυθαιρεσία αυτό το καλοκαίρι! Η ΛΑΝΤΖΑ Αγωνιστική Εργατική Συσπείρωση στον Επισιτισμό-Τουρισμό εκφράζει την αλληλεγγύη της στην απολυμένη εργαζόμενη Ι.Β. Απαιτούμε την επαναπρόσληψη της συναδέλφου Ι.Β Απαιτούμε την άμεση καταβολή των ενσήμων της και των οφειλομένων αμοιβών της καθώς και ολόκληρη την αποζημίωση για την περίπτωση της αναιτιας και πρόωρης διακοπής της σύμβασης της. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους Για εμάς είναι ξεκάθαρο πως η συλλογική οργάνωση και ο ανυποχώρητος αγώνας σε κάθε χώρο δουλειάς είναι τα μόνα όπλα που έχουμε για να πετύχουμε αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και μισθούς.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΚΑΝΕΝΟΣ
ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

SBC-copy1

20106703_770673996436776_8967587937562476763_n

19990493_769446586559517_7486122204633958003_n

ΝΕΑ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ / ΝΕΚΡΟΣ ΝΤΕΛΙΒΕΡΑΣ ΣΤΟ ΓΑΛΑΤΣΙ

Στις 10 Ιουλίου 23 χρόνος εργαζόμενος ως ντελίβερι σε καφέ της περιοχής Γαλατσίου έχασε τη ζωή του σε τροχαίο εν ώρα εργασίας .Πρόκειται για άλλο ένα συνάδελφο μας που θυσιάζεται στην άσφαλτο για να ικανοποιηθεί η ακόρεστη δίψα για κέρδος των ιδιοκτητών καφέ . Για ακόμα μια φορά αναδεικνύεται η εντατικοποίηση που επιβάλουν οι εργοδότες στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις καθώς και το τεράστιο κενό στο νομοθετικό πλαίσιο το οποίο δεν τους υποχρεώνει να προμηθεύουν τους υπαλλήλους με εταιρικά δίκυκλα αλλά και με τα απαραίτητα μέτρα ατομικής προστασίας .
Η αδιαφορία όλων των κυβερνήσεων οι οποίες μαζί με τις ηγεσίες του υποταγμένου συνδικαλισμού της Ομοσπονδίας αρνούνται να αναλάβουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία για να σταματήσει το αιματοκύλισμα εργαζομένων στην άσφαλτο τους καθιστά όλους συνένοχους σε αυτό το επαναλαμβανόμενο έγκλημα εναντίον των συναδέλφων μας .
Καλούμε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου να δώσουμε τη μάχη από κοινού ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία , εναντία σε αυτούς που μας θεωρούν αναλώσιμους , ενάντια σε αυτούς που υποτάσσονται στα σχέδια των αφεντικών .

· Υποχρέωση της επιχείρησης να παρέχει δικά της οχήματα στους διανομείς τα οποία θα πρέπει να συντηρεί ο εργοδότης σύμφωνα με τις προδιαγραφές του κατασκευαστή. Όλο το κόστος να βαραίνει την επιχείρηση και μόνο
· Υποχρέωση να παρέχονται τα απαραίτητα Μέτρα Ατομικής Προστασίας (Κράνος, γάντια , ειδικά μπουφάν , μπότες και γάντια μηχανής)
· Απαγόρευση διανομών σε επικίνδυνες καιρικές συνθήκες (Βροχή , ψύχος , υψηλές θερμοκρασίες )
· Προσλήψεις και Στελέχωση του σώματος Επιθεωρητών Εργασίας με ταυτόχρονη εντατικοποίηση των ελέγχων σε όλα τα επισιτιστικά καταστήματα που εργάζονται διανομείς
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΖΕΙ ΜΕ 3 ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΩΡΑ

· Αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις ανάγκες μας
· Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους
· ΟΧΙ στις απλήρωτες υπερωρίες και την ανασφάλιστη εργασία
· 7ωρο – 5ήμερο -35ωρο για όλους

· Βαρέα και Ανθυγιεινά ένσημα

Την Πέμπτη 20 ιουλίου ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ // 10 π.μ.// πλατεία Αριστοτέλους (μπροστά στο «Electra Palace»)

images

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με το «μαύρο μπλοκ» ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου κλιμακώνουν την επίθεση εναντίον των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων διαμορφώνοντας βήμα-βήμα ένα δρόμο λεηλασίας όσων εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων έχουν απομείνει. Έτσι και πέρασε η κυβέρνηση το τελευταίο πακέτο μέτρων, συνεχίζοντας τον ίδιο δρόμο που υπηρέτησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας από τη μια τους εργαζόμενους στην εξαθλίωση, και, ενισχύοντας από την άλλη, τα προνόμια στην επιχειρηματική δράση του μεγάλου κεφαλαίου. Η δέσμευση για εποπτεία από την ΕΕ μέχρι το 2060, δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι τα μνημόνια και οι αντιλαικές πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου δεν πρόκειται να έχουν σταματημό και θα ακολουθήσει ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση, αν δεν αντισταθούμε.

Στο πλαίσιο αυτό και με αφορμή την μεγάλη τουριστική κίνηση επιβάλουν πιο δραστικά μέτρα επιχειρώντας την άμεση νομοθέτηση 32(!) Κυριακών με τα μαγαζιά ανοιχτά, ένα επαίσχυντο και βάρβαρο μέτρο για τους εργαζόμενους που θα οδηγήσει γρήγορα στην συνολική κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας για όλους τους εργαζόμενους εξυπηρετώντας μονάχα τα συμφέροντα του ξένου και ντόπιου εμπορικού κεφαλαίου καθώς και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και αλυσίδων.Την ίδια ώρα η μάχη των συμβασιούχων στους ΟΤΑ είναι άλλος ένας αγώνας που μας αφορά όλους , είναι αγώνας ενάντια στις απολύσεις, στην ανακύκλωση της ανεργίας και στην ελαστική εργασία είναι συνολικά αγώνας ενάντια στις Μνημονιακές συμφωνίες κυβέρνησης και ΕΕ και στην καταστροφική τους πολιτική για την εργασία και τα κοινωνικά δικαιώματα, αλλά και για την ίδια την ζωή των εργαζομένων όπως αποδεικνύει ο θάνατος της 62χρονης Ντανιέλα.

Μέσα σε όλα αυτά, η καλοκαιρινή σεζόν φαίνεται να έχει ήδη ξεκινήσει για τα καλά, η οποία σηματοδοτεί περίοδο μεγάλης εκμετάλλευσης για τους χιλιάδες εργαζόμενους στον τουρισμό. Έναν κλάδο στον οποίο τα κέρδη των αφεντικών αυξάνονται εν μέσω κρίσης, καθώς οι εκτιμήσεις για την τουριστική κίνηση δείχνουν άυξησή ,και η εκμετάλλευση των εργαζομένων γίνεται ολοένα και πιο βάρβαρη. Τίποτα δεν είναι ίδιο χρόνο με το χρόνο (όπου υπήρχαν εργαζόμενοι που απολάμβαναν στοιχειώδη δικαιώματα). Πλέον, όσοι επιλέγουν να πάνε για σεζόν παίρνουν μισθούς λίγο πιο πάνω από τον κατώτατο (και για τους νέους μέχρι 25 ακόμα πιο χαμηλά), ενώ δε θεωρείται αυτονόητη υποχρέωση για την εργοδοσία η παροχή δωρεάν στέγης και σίτισης. Τα φαινόμενα υπερεργασίας (σχεδόν πάντα πάνω από 10 ώρες) και απλήρωτων υπερωριών θεωρούνται κανόνας ενώ η κατοχύρωση όλων των δεδουλευμένων ενσήμων αποτελεί συνήθως προϊόν ατομικής διαπραγμάτευσης. Παράλληλα, όνειρο θερινής νυκτός φαντάζει το ρεπό αφού όπως κάθε εργοδότης ευαγγελίζεται οι απαιτήσεις είναι μεγάλες και δεν γίνεται να κόψουμε προσωπικό ούτε μια μέρα. Δεν ξεχνάμε πως η εντατικοποίηση μέχρι τα όρια της ανθρώπινης αντοχής έχει οδηγήσει σε σειρά τραγικών γεγονότων, όπως ήταν ο θάνατος καμαριέρας σε ξενοδοχείο στη Ζάκυνθο το 2015. Περιττές είναι οι φθηνές δικαιολογίες ότι «ήταν ένα ατύχημα». Ως εργαζόμενοι στο χώρο του επισιτισμού και του τουρισμού γνωρίζουμε πολύ καλά τι θα πει εντατικοποίηση στη δουλειά, μισθοί ψίχουλα και άθλιες συνθήκες εργασίας ακόμη και με κίνδυνο τη ζωή μας. Αυτό είναι το μοντέλο «εργασίας» που χτίζουν σε όλους τους κλάδους δουλειάς από κοινού Κυβέρνηση-Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό είναι το μέλλον που μας επιφυλάσσουν, αυτή η ανάπτυξη που υπόσχονται. Επομένως, δεν είναι άμοιροι ευθυνών και προφανώς αποτελούν τους ηθικούς αυτουργούς όλων των δολοφονιών.Τα εργασιακά κάτεργα του τουρισμού ανά την Ελλάδα, η παντελής έλλειψη ακόμη και των βασικών εργασιακών δικαιωμάτων αποτελεί εδώ και χρόνια καθεστώς, ενώ αποτέλεσε (και αποτελεί) πεδίο πειραματισμού νέων εργασιακών μοντέλων.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και τα προγράμματα μαθητείας και πρακτικής άσκησης των σχολών κατάρτισης (ΙΕΚ κλπ), χρηματοδοτούμενα ως επί το πλείστον από την ΕΕ μέσω ΕΣΠΑ. Τα προγράμματα αυτά δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να εξασφαλίζουν ακόμα μεγαλύτερα κέρδη για τους εργοδότες και λιγότερα δικαιώματα για τους εργαζομένους. Συγκεκριμένα, δίνουν ένα «χαρτζιλίκι» στους πρακτικάριους/μαθητευόμενους (καθώς δε θεωρούνται εργαζόμενοι και εξαιρούνται από τη εργατική νομοθεσία) απαλλάσσοντας τους εργοδότες από την πληρωμή τους. Τα προγράμματα ΕΣΠΑ δε, που χορηγούνται από την ΕΕ για την «ανάπτυξη» της χώρας, στην πραγματικότητα, ως κομμάτι του δανεισμού, μετακυλίονται στο δημόσιο χρέος (για κάθε 1ευρώ από ΕΣΠΑ, αντιστοιχούν σε 8 ευρώ από τη φορολογία μας).

Στη σεζόν μέχρι πρότινος ήταν δεδομένο πως σε κάθε εργαζόμενο η διαμονή και η διατροφή του ήταν μέσα στις παροχές από την πλευρά της εργοδοσίας. Σήμερα οι εργαζόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με περιπτώσεις οπού πρέπει να πληρώσουν και φαγητό και διαμονή είτε με συμμέτοχη από κοινού με τον εργοδότη , είτε εξ ολοκλήρου αλλά και με περιπτώσεις πολύ κακών συνθηκών διαμονής και σίτισης. Χρόνο με το χρόνο οι ολοένα και χειρότερες εργασιακές συνθήκες τείνουν να μονιμοποιούνται και να εμπεδώνονται σε όλο τον κλάδο και ιδιαίτερα στη νεολαία που εισέρχεται τώρα στην αγορά εργασία και αποτελεί μεγάλη μερίδα απασχολούμενων στον επισιτισμό-τουρισμό.

Η συντονισμένη επίθεση του κεφαλαίου εναντίον των εργαζομένων δεν είναι τωρινή , διαμορφώνεται εδώ και χρόνια σε ένα κλάδο που ποτέ δεν άγγιξε η κρίση .Η υποταγμένη ηγεσία της ΠΟΕΕ-ΥΤΕ με τις ξεπουλημένες δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ ΔΑΚΕ έχουν διευκολύνει όλη αυτή τη περίοδο τα μέγιστα τις κυβερνήσεις και το μεγάλο κεφάλαιο να εφαρμόσουν όλα τα αντεργατικά πακέτα μέτρων. Άξιοι εκπρόσωποι του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού μαζί με τους ομογάλακτους τους σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αντιστρατεύονται τα εργατικά συμφέροντα για να περάσουν ‘όλες οι αντιδραστικές πολιτικές της ΕΕ, του ΔΝΤ και του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα όχι μόνο δεν προτείνουν κανένα αγωνιστικό σχέδιο, αλλά στηρίζουν την απεργοσπασία και την παράδοση ενώ εδώ και 5 χρόνια που οι εργαζόμενοι βιώνουν αυτές τις πολιτικές έχουν κηρύξει σιωπητήριο αγώνων βάζοντας πλάτη στην κατάργηση μιας σειράς κατακτήσεων . Ας μη ξεχνάμε ότι ήταν οι ίδιοι που πρότειναν στο λαό να ψηφήσει ΝΑΙ στο δημοψήφισμα γιατί δεν υπήρχε άλλη λύση , που υπέγραψαν μεγάλες μειώσεις στους μισθούς το 2012 , που έβαλαν πλάτη για να καταργηθεί το 8ωρο. Η ελπίδα για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας δεν μπορεί να ανατεθεί στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό των γραφειοκρατών της ΠΟΕΕ-ΥΤΕ. Το γεγονός ότι μετά από 5 χρόνια αδράνειας αποφάσισαν να προχωρήσουν σε μια πανελλαδική απεργία ήταν αποτέλεσμα των πιέσεων όλων των ταξικών δυνάμεων που καλούνται να σηκώσουν μόνες τους το βάρος του αγώνα ενάντια στην συνεχιζόμενη εξαθλίωση. Οφείλουμε να πούμε όμως ότι τσιράκια κυβέρνησης και εργοδοτών που ελέγχουν την Ομοσπονδία δεν απέκτησαν ξαφνικά ταξική συνείδηση απλά φροντίζουν να ρίξουν στάχτη στα μάτια και να εξιλεωθούν για τις ασχήμιες τους στο κλάδο όλα τα τελευταία χρόνια.

Έτσι λοιπόν, σε αυτή τη συγκυρία έρχεται η απεργία της 20ης Ιούλη για τον κλάδο που ανακοινώθηκε από την ΠΟΕΕ-ΥΤΕ. Όλες τις αγωνιστικές ταξικές δυνάμεις, εργατικά σωματεία, συλλογικότητες να δράσουμε από κοινού και να αναμετρηθούμε με το ερώτημα, να βρεθούμε στους δρόμους και να μαζικοποιήσουμε δυναμικά το απεργιακό κάλεσμα στις 20 Ιούλη. Έχουμε την υποχρέωση να υπερβούμε στην πράξη τον υποταγμένο συνδικαλισμό ώστε να συντονιστούν «από τα κάτω» όλες οι αγωνιστικές δράσεις σε ένα μεγάλο ρεύμα ανατροπής.

Τέλος είναι καιρός να διεκδικήσουμε μια άλλη πορεία στο συνδικαλιστικό κίνημα σε ρήξη με τα καπιταλιστικά κέρδη, με αίτημα την διαγραφή του χρέους, την έξοδο από ευρώ, ΕΕ, ΔΝΤ. Με το τιμόνι της παραγωγής και την εξουσία στα χέρια της εργατικής τάξης. Πρέπει να αναπτύξουμε μορφές οργάνωσης οι οποίες θα ξεφεύγουν από την λογική ότι μια συνδικαλιστική κίνηση είναι απλά και μόνο η μεταφορά των προταγμάτων ενός πολιτικού φορέα στα συνδικάτα. Πρέπει να συγκροτήσουμε δομές οι οποίες θα είναι ανοιχτές και προσιτές σε κάθε εργαζόμενο που βιώνει την καταπίεση στην δουλειά του και θέλει να οργανωθεί και να παλέψει Αυτό θα γίνει μόνο μέσα από ένα ζωντανό σωματείο με υγιείς και ανοιχτές διαδικασίες. Ένα τέτοιο σωματείο θα καταφέρει να γίνει ξανά κομμάτι των εργαζομένων, να πολιτικοποιεί ακόμα και την πιο μικρή μάχη στον χώρο δουλειάς, να αναδεικνύει κάθε στιγμή και με κατανοητό τρόπο ότι η μοναξιά που μπορεί να νοιώθει κάθε στιγμή ο εργαζόμενος απαντιέται μόνο με τη συλλογική δράση, την αλληλεγγύη και τον καθημερινό αγώνα, όχι μόνο για τα κεκτημένα αλλά και για το κάτι παραπάνω.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ
-Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους χωρίς διακρίσεις. Δεν θα γίνουμε δούλοι του εργασιακού μεσαίωνα.
-Κανένας «υποκατώτατος» μισθός. Να σταματήσει το αίσχος και ο ρατσισμός ενάντια στους νέους. Ίση αμοιβή για ίση εργασία.
-Κατάργηση όλων των μορφών της ελαστικής εργασίας , κατάργηση του αίσχους των δουλεμπορικών. Όχι στα κάθε λογής προγράμματα προσφοράς «τζάμπα» εργατικού δυναμικού για την εργοδοσία (μαθητείες, πρακτικές, «εργασιακής εμπειρίας»)
-Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, υποχρεωτικές για κάθε επιχείρηση , που θα περιλαμβάνουν αυξήσεις στους Μισθούς σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες μας
-Κατώτερο μισθό στα 751 ευρώ με 7ωρο – 5ήμερο -35ωρο
-Επαναφορά των Βαρέων και ανθυγιεινών προσθέτοντας και άλλες ειδικότητες
-Επαναφορά του ΕΦΑΠΑΞ στην 20ετία και επέκταση του σε όλο το κλάδο
-Ενίσχυση και στελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών για να καταπολεμηθεί η ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία με θεσμοθέτηση αυστηρότερων προστίμων στους εργοδότες
-Επίδομα ανεργίας μέχρι την επαναπρόσληψη που θα αντιστοιχεί στο 80% της ΚΣΣΕ με το χρόνο ανεργίας να υπολογίζεται σαν κανονικός χρόνος για τη συνταξιοδότηση
-Δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου και μείωση των ορίων για πλήρη συνταξιοδοτικά δικαιώματα, για να αντιμετωπιστεί η ανεργία. Όχι στο μοίρασμα της φτώχειας.
-Υποχρέωση των εργοδοτών στην παροχή μέτρων ατομικής προστασίας και οχήματος για όσους εργάζονται ως διανομείς
– Μέτρα που θα διασφαλίζουν την ασφάλεια και την υγιεινή στους χώρους εργασίας
-Φτηνές και αξιοπρεπείς Διακοπές για όλους τους εργαζόμενους και το λαό

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΣΕ
-Συμμετοχή στην απεργία του κλάδου στις 20 Ιούλη και κάλεσμα στην απεργιακή διαδήλωση με προπαγάνδισή της στην πόλη και σε τουριστικές περιοχές.
-Στήριξη της απεργίας στο εμπόριο την Κυριακή 16 Ιουλίου και συμμετοχή στη συγκέντρωση και τον αποκλεισμό καταστημάτων του Συντονισμού ενάντια στην Κυριακάτικη Αργία

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑